با مرگ مادر . هنوز تو شوک هستم. باورم نشده که او برای همیشه از پیشم رفته است. گاهی با خودم فکر میکنم که از سفری که رفته هنوز برنگشته است.قرار است یک روز برگردد. جایش بسیار خالیست. خواهر و برادرم و از همه مهمتر خودم بسیار به او نیاز داریم. تو این مدت که تقریباً 50 روز از فوتش میگذرد.نبودش خیلی حس می شود.می دانم که جایش خوب است ولی دیگر کسی نیست که هوایمان را مادرانه داشته باشد.نگرانمان باشد.گاهی هم ذوقمان را کند و از موفقیت های ما شاد شود. هر روز آنچه در محیط کار برایم اتفاق می افتاد و آنچه برمن میگذشت را برایش تعریف می کردم.دلداریم می داد و می گفت امیدت به خدا باشد.دغدغه های زندگی گاهی مضطربم می کند.به یادش می افتم و از ته قلبم برایش دعا می کنم و ازش می خواهم که برایم دعا کند. تو زندگی کسی باشه که حرفات رو بشنود و سنگ صبورت باشد خیلی مهم است. مادرم همه چیزم بود.لحظاتی از زمان را با یادش اشک می ریزم و برای عاقبت به خیری و سلامتی خودم و خانواده ام دعا میکنم. در سفر کربلا فوت کرد و در وادی السلام . دفن شد و برای همیشه آرام گرفت. می دانم که همه می میرند ولی زندگیمان بدون او ناآرام است.مادرم عشق اهل بیت . خصوصاً امام حسین و حضرت ابوالفضل العباس علیهم السلام در قلبش موج می زد. حسین علیه السلام سفیه النجات و مصباح الهدی هست.از او برای روشن شدم مسیر زندگی خود و خانواده ام یاری می طلبم. نمی دانم مادرم الان و این ثانیه کجاست.؟ برایش آرامش ابدی را می خواهم. امیدوارم قلب من و خانواده ام و اطرافیانم به لطف اهل بیت آرام بگیرد و هدایت در مسیر حق و حقانیت شویم. صبر در برابر ناملایمات و مصیبت های زندگی و ناسپاسی نکردن را از خداوند متعال خواستارم.ای مهربان یقین را بر ما ارزانی کن. نعمت هایت را بر ما بپوشان و اینکه قدر ثانیه ها و لحظه های زندگی را بدانیم و اینکه محتاج کسی نباشیم الا خودت.

آفتی اخلاقی واجتماعی که اگر در یک جامعه رایج شود ، امنیت وآبروی افراد تهدید می شود. در اجتماعی که افراد آن، به خود حق بدهند به دیگران تهمت بزنند، اعضای آن احساس امنیت و آرامش نمی کنند ونسبت به هم احساس بدبینی می کنند.

برای هر چیزی نشانه ای است ، امور باطنی نشانه هایی دارد . نشانه ایمان ترک تهمت ونشانه بی ایمانی گرفتاری به تهمت است. امام علی ع»فرموده است : مومن با برادر مومنش فریبکاری نمی کندوبه او خیانت نمی ورزد واو را خوار نمی سازد وبه او تهمت نمی زند. بحارالانوار،ج2،ص143

دنیا  رو زیادی جدی گرفته ایم. گاهی اوقات خواهر و برادرهایی که یه زمانی جانشان رو برا هم فدا می کردند ، ظواهر زندگی اونها رو از هم دور کرده. شاید ماهها هم از حال واحوال هم بی خبرند، دنیا فقط برای خود دنیا خوبه . دیگه مهربونی ، محبت ، صمیمت جایش رو به فاصله ودوری داده است. بیاییم تا زنده ایم قدر هم رو بدونیم ، بعد از مرگ داد وفریاد وشیون تاثیری نداره ،  کدورت ها رو کنار گذاشتن دلی بزرگ وآسمونی می خواد که فقط اونهایی که دلاشون به رنگ خداست دارند.